سلام .. من با دومین درد دلم اومدم تا آپ کنم

این زندگی ماشینی دیوانه کننده است اگه تو همین وبلاگ مطلب چراغهای رابطه رو خونده باشید میدونید تقریبا چه حرفایی میخوام بزنم

من همیشه از رابطه سرد بین آدمها دلگیرم  به نظر من در بعضی موارد آدما به 3 دسته تقسیم میشن : 1- آدم هایی که با ایجاد رابطه قصد مطرح کردن خودشون دارن (میدونید آدماییکه منم منم میکنند و گاهی زیاد لاف میزنن) 2- آدماییکه قصدشون از ایجاد رابطه فقط وقت گذروندنه  نه چیزی یاد میدن نه یاد دادنیو یاد میگیرند و صحبت با اونا مثل کوبیدن میخ رو سنگه نه عقایدشونو میتونی تغییر بدی نه سعی میکنند عقاید تورو تغییر بدن 3- دسته آخر که خیلی دوستشون دارم رابطه رو به شکل درستش برقرار میکنندهمیشه یه چیزایی واسه یاد دادن دارند و حرفاشون نفوذ داره و وقتی صحبتشون تموم شد پر از نشاط می شیو احساس خوبی داری

متاسفانه مثل بقیه چیزهای خوب تو دنیا اینجور آدما هم کم پیدا میشن ((حیـــــــــــــف))

قیصرامین پور(خیلی دوستش دارم) تو کتاب بی بال پریدن میگه : «اگر حرف از تار های صوتی گلو برخیزد تنها پرده گوش را به لرزه در میآورد اما اگر حرف از تار و پود دل برخیزد پرده دل را هم میلرزاند» از این حرفایی که به گفته ایشون "پرده دل را به لرزه درآورد" خیلی کم پیدا میشه اصلا آدمایی که اینجور حرفارو بزنن کم پیدا میشن   من وقتی به دوستای خودم نگاه میکنم (رک و راست بگم) هیچ کدومشون اینطور نیستن خب من یه دخترم همجنسای منم  که خودتون مستحضرید همیشه از دهنشون شایعه میاد بیرون همیشه دارن پشت سر یه نفر حرف میزنن یا حرفای به اصطلاح جالب مخصوص به خودشونو میزنن (با عرض معذرت قصد توهین ندارم)

البته همه این حرفا به این معنی نیست که من خودم خیلی خوبم و هرچیزی که میگم از اون حرف طلاییاست ...نه... من یه خصوصیتی دارم که به نظر خودم خصوصیت خوبیه اینکه با هر کس که حرف میزنم و تعامل برقرار میکنم سعی میکنم حرفایی بزنم که اون طرف دوست داره طوری که نه چرت و پرت باشه نه حرف گنده!!  من اصولا سنگ صبور خوبیم واسه حرفای دیگران (مورد اعتمادم هستم!!!) اما یه مشکل بدی که دارم اینه  : حرف دل خودمو نمی زنم ،، تو دلم نگه می دارم  البته  بعضی وقتا مینویسمشون اما حتی این نوشته ها هم نگه نمی دارم و سریع نابود میکنم ...  (اگه راه حل خوبی واسه این خصوصیت بد من دارید بگید) فقط حرفایی میزنم که میدونم به منافعم ضرری نمیزنه مثل همین درد دلایی که اینجا مینویسم و میدونم کسی نمیتونه از اینا بر علیه من استفاده کنه!!!   (این تیکه رو مثل آدم بزرگا حرف زدم...منافعم!!)  

شاید آدمای اطراف من پر باشند از حرفهای طلایی و من نمیدونم!! تو کتاب شازده کوچولو (که مطمئنم همتون خوندید) میخونیم که : «جز با چشم دل نمی توان دید ، آنچه که اصل است از دیده پنهان است» . شاید چشم دل من کوره و اینجور آدمارو نمیبینه

حالا که حرف کتاب شازده کوچولو شد بذارید یه چیز دیگه هم ازش بگم  یه جای این کتاب شازده کوچولو از مار میپرسه : «پس آدما کجان؟آدم تو بیابون احساس تنهایی میکنه » و مار میگه : «با آدم ها هم آدم احساس تنهایی میکنه» یه بار دیگه حرفی که مار زده رو بخونید  واقعا حکایت دنیای ماست .... درسته که ماره ولی الاغ که نیست ! حرف حساب زده

بسه دیگه خودم خسته شدم شما هم خسته کردم ....   ولی این سئوالای تو ذهن من خسته نمیشن ..همیشه منو مشغول میکنن!!!
مثل دفعه قبل درددلمو با یه شعر تموم میکنم :

خوشا چون سروها استادنی سبز

خوشا چون برگ ها افتادنی سبز

خوشا چون گل به فصلی، سرخ مردن

خوشا در فصل دیگر، زادنی سبز

 (قیصر امین پور)

مرسی .. سورن